“Se” di kipling 
Se puoi conservare la calma quando tutti intorno a te 
la stanno perdendo e te ne danno la colpa; 
se puoi aver fiducia in te quando tutti di te dubitano, 
e trovare anche attenuanti al loro dubbio; 
se puoi aspettare e non stancarti di aspettare; 
o, essendo oggetto di menzogne, non mischiarti in menzogne; 
o, essendo odiato, non abbandonarti all’odio, 
e nondimeno non apparir troppo buono, né parlare troppo saggio; 
se puoi sognare e non lasciarti dominare dai sogni; 
se puoi pensare e non far dei pensieri i tuoi scopi; 
se puoi incontrarti col trionfo e col disastro 
e trattare allo stesso modo questi due impostori; 
se puoi sopportare di udire la verità detta da te, 
travisata da furfanti per farne trappole per gli sciocchi; 
o veder distrutte le cose cui dedicasti la vita, 
e chinarti a ricostruirle con logori arnesi; 
se puoi fare un mucchio di tutte le tue vincite 
e rischiarle d’un colpo a testa o croce, 
e perdere, e ricominciare daccapo, 
e mai mormorare una parola della tua perdita; 
se puoi forzare cuore e nervi e muscoli 
a servirti ancora a lungo dopo che sono esausti, 
e così tener duro, anche se non vi sia altro in te 
se non la volontà che comanda ad essi di resistere; 
se puoi parlare alle folle e mantenere la tua virtù 
o accompagnarti ai re senza perdere il senso umano; 
se né i nemici né gli amici più cari possono ferirti; 
se tutti gli uomini contano per te, ma nessuno troppo; 
se puoi colmare l’inesorabile minuto 
con sessanta secondi di lavoro compiuto, 
tua è la terra e tutto ciò che in essa esiste, 
e, ciò che più conta, tu sarai un uomo, figlio mio.

“Se” di kipling 

Se puoi conservare la calma quando tutti intorno a te 

la stanno perdendo e te ne danno la colpa; 

se puoi aver fiducia in te quando tutti di te dubitano, 

e trovare anche attenuanti al loro dubbio; 

se puoi aspettare e non stancarti di aspettare; 

o, essendo oggetto di menzogne, non mischiarti in menzogne; 

o, essendo odiato, non abbandonarti all’odio, 

e nondimeno non apparir troppo buono, né parlare troppo saggio; 

se puoi sognare e non lasciarti dominare dai sogni; 

se puoi pensare e non far dei pensieri i tuoi scopi; 

se puoi incontrarti col trionfo e col disastro 

e trattare allo stesso modo questi due impostori; 

se puoi sopportare di udire la verità detta da te, 

travisata da furfanti per farne trappole per gli sciocchi; 

o veder distrutte le cose cui dedicasti la vita, 

e chinarti a ricostruirle con logori arnesi; 

se puoi fare un mucchio di tutte le tue vincite 

e rischiarle d’un colpo a testa o croce, 

e perdere, e ricominciare daccapo, 

e mai mormorare una parola della tua perdita; 

se puoi forzare cuore e nervi e muscoli 

a servirti ancora a lungo dopo che sono esausti, 

e così tener duro, anche se non vi sia altro in te 

se non la volontà che comanda ad essi di resistere; 

se puoi parlare alle folle e mantenere la tua virtù 

o accompagnarti ai re senza perdere il senso umano; 

se né i nemici né gli amici più cari possono ferirti; 

se tutti gli uomini contano per te, ma nessuno troppo; 

se puoi colmare l’inesorabile minuto 

con sessanta secondi di lavoro compiuto, 

tua è la terra e tutto ciò che in essa esiste, 

e, ciò che più conta, tu sarai un uomo, figlio mio.

Taizé - Veni Sancte Spiritus

Candy Walls - Trust


Film by Jean Cocteau: Le Sang d’un Poète

Lyrics

so leave it what it is

just give it time

try your best to smile

give her lengths of love

but the body is gone

body is gone

fondle candy wall

evening is slime

what a waste of time

and although you still get by

searching for the things that make you come alive

second verse: it goes down to this

it’s a why they’re here

oh why you walk

fondle candy wall

open hands

well, that’s the style

bones crack many years

these gamut boys

millionaires

take me out on a ride

i like you well enough to give you mother’s arc

the streaks survies,in the night

I hope it comes after life.

Iane biceps, anni tacite labentis origo,               
     solus de superis qui tua terga vides,
dexter ades ducibus, quorum secura labore
     otia terra ferax, otia pontus habet:
dexter ades patribusque tuis populoque Quirini,
     et resera nutu candida templa tuo.               
prospera lux oritur: linguis animisque favete;
     nunc dicenda bona sunt bona verba die.
lite vacent aures, insanaque protinus absint
     iurgia: differ opus, livida turba, tuum.
cernis odoratis ut luceat ignibus aether,               
     et sonet accensis spica Cilissa focis?
flamma nitore suo templorum verberat aurum,
     et tremulum summa spargit in aede iubar.
vestibus intactis Tarpeias itur in arces,
     et populus festo concolor ipse suo est,               
iamque novi praeeunt fasces, nova purpura fulget,
     et nova conspicuum pondera sentit ebur.
colla rudes operum praebent ferienda iuvenci,
     quos aluit campis herba Falisca suis.
Iuppiter arce sua totum cum spectet in orbem,               
     nil nisi Romanum quod tueatur habet.
salve, laeta dies, meliorque revertere semper,
     a populo rerum digna potente coli.
Quem tamen esse deum te dicam, Iane biformis?
     nam tibi par nullum Graecia numen habet.               
ede simul causam, cur de caelestibus unus
     sitque quod a tergo sitque quod ante vides.
haec ego cum sumptis agitarem mente tabellis,
     lucidior visa est quam fuit ante domus.
tum sacer ancipiti mirandus imagine Ianus              
     bina repens oculis obtulit ora meis.
extimui sensique metu riguisse capillos,
     et gelidum subito frigore pectus erat.
ille tenens baculum dextra clavemque sinistra
     edidit hos nobis ore priore sonos:               
‘disce metu posito, vates operose dierum,
     quod petis, et voces percipe mente meas.
me Chaos antiqui (nam sum res prisca) vocabant:
     aspice quam longi temporis acta canam.
lucidus hic aer et quae tria corpora restant,               
     ignis, aquae, tellus, unus acervus erat.
ut semel haec rerum secessit lite suarum
     inque novas abiit massa soluta domos,
flamma petit altum, propior locus aera cepit,
     sederunt medio terra fretumque solo.               
tunc ego, qui fueram globus et sine imagine moles,
     in faciem redii dignaque membra deo.
nunc quoque, confusae quondam nota parva figurae,
     ante quod est in me postque videtur idem.
accipe quaesitae quae causa sit altera formae,               
     hanc simul ut noris officiumque meum.
quicquid ubique vides, caelum, mare, nubila, terras,
     omnia sunt nostra clausa patentque manu.
me penes est unum vasti custodia mundi,
     et ius vertendi cardinis omne meum est.               
cum libuit Pacem placidis emittere tectis,
     libera perpetuas ambulat illa vias:
sanguine letifero totus miscebitur orbis,
     ni teneant rigidae condita Bella serae.
praesideo foribus caeli cum mitibus Horis           
     (it, redit officio Iuppiter ipse meo):
inde vocor Ianus; cui cum Ceriale sacerdos
     imponit libum farraque mixta sale,
nomina ridebis: modo namque Patulcius idem
     et modo sacrifico Clusius ore vocor.               
scilicet alterno voluit rudis illa vetustas
     nomine diversas significare vices.
vis mea narrata est; causam nunc disce figurae:
     iam tamen hanc aliqua tu quoque parte vides.
omnis habet geminas, hinc atque hinc, ianua frontes,              
     e quibus haec populum spectat, at illa Larem,
utque sedens primi vester prope limina tecti
     ianitor egressus introitusque videt,
sic ego perspicio caelestis ianitor aulae
     Eoas partes Hesperiasque simul.         

Iane biceps, anni tacite labentis origo,               

     solus de superis qui tua terga vides,

dexter ades ducibus, quorum secura labore

     otia terra ferax, otia pontus habet:

dexter ades patribusque tuis populoque Quirini,

     et resera nutu candida templa tuo.               

prospera lux oritur: linguis animisque favete;

     nunc dicenda bona sunt bona verba die.

lite vacent aures, insanaque protinus absint

     iurgia: differ opus, livida turba, tuum.

cernis odoratis ut luceat ignibus aether,               

     et sonet accensis spica Cilissa focis?

flamma nitore suo templorum verberat aurum,

     et tremulum summa spargit in aede iubar.

vestibus intactis Tarpeias itur in arces,

     et populus festo concolor ipse suo est,               

iamque novi praeeunt fasces, nova purpura fulget,

     et nova conspicuum pondera sentit ebur.

colla rudes operum praebent ferienda iuvenci,

     quos aluit campis herba Falisca suis.

Iuppiter arce sua totum cum spectet in orbem,               

     nil nisi Romanum quod tueatur habet.

salve, laeta dies, meliorque revertere semper,

     a populo rerum digna potente coli.

Quem tamen esse deum te dicam, Iane biformis?

     nam tibi par nullum Graecia numen habet.               

ede simul causam, cur de caelestibus unus

     sitque quod a tergo sitque quod ante vides.

haec ego cum sumptis agitarem mente tabellis,

     lucidior visa est quam fuit ante domus.

tum sacer ancipiti mirandus imagine Ianus              

     bina repens oculis obtulit ora meis.

extimui sensique metu riguisse capillos,

     et gelidum subito frigore pectus erat.

ille tenens baculum dextra clavemque sinistra

     edidit hos nobis ore priore sonos:               

‘disce metu posito, vates operose dierum,

     quod petis, et voces percipe mente meas.

me Chaos antiqui (nam sum res prisca) vocabant:

     aspice quam longi temporis acta canam.

lucidus hic aer et quae tria corpora restant,               

     ignis, aquae, tellus, unus acervus erat.

ut semel haec rerum secessit lite suarum

     inque novas abiit massa soluta domos,

flamma petit altum, propior locus aera cepit,

     sederunt medio terra fretumque solo.               

tunc ego, qui fueram globus et sine imagine moles,

     in faciem redii dignaque membra deo.

nunc quoque, confusae quondam nota parva figurae,

     ante quod est in me postque videtur idem.

accipe quaesitae quae causa sit altera formae,               

     hanc simul ut noris officiumque meum.

quicquid ubique vides, caelum, mare, nubila, terras,

     omnia sunt nostra clausa patentque manu.

me penes est unum vasti custodia mundi,

     et ius vertendi cardinis omne meum est.               

cum libuit Pacem placidis emittere tectis,

     libera perpetuas ambulat illa vias:

sanguine letifero totus miscebitur orbis,

     ni teneant rigidae condita Bella serae.

praesideo foribus caeli cum mitibus Horis           

     (it, redit officio Iuppiter ipse meo):

inde vocor Ianus; cui cum Ceriale sacerdos

     imponit libum farraque mixta sale,

nomina ridebis: modo namque Patulcius idem

     et modo sacrifico Clusius ore vocor.               

scilicet alterno voluit rudis illa vetustas

     nomine diversas significare vices.

vis mea narrata est; causam nunc disce figurae:

     iam tamen hanc aliqua tu quoque parte vides.

omnis habet geminas, hinc atque hinc, ianua frontes,              

     e quibus haec populum spectat, at illa Larem,

utque sedens primi vester prope limina tecti

     ianitor egressus introitusque videt,

sic ego perspicio caelestis ianitor aulae

     Eoas partes Hesperiasque simul.         

Trentemøller: The Very Last Resort

Huc ubi delati portus intravimus, ecce
laeta boum passim campis armenta videmus
caprigenumque pecus nullo custode per herbas.
inruimus ferro et divos ipsumque vocamus
in partem praedamque Iovem; tum litore curvo
exstruimusque toros dapibusque epulamur opimis.
at subitae horrifico lapsu de montibus adsunt 
Harpyiae et magnis quatiunt clangoribus alas,
diripiuntque dapes contactuque omnia foedant
immundo; tum vox taetrum dira inter odorem.
rursum in secessu longo sub rupe cavata
[arboribus clausam circum atque horrentibus umbris]
instruimus mensas arisque reponimus ignem;
rursum ex diverso caeli caecisque latebris
turba sonans praedam pedibus circumvolat uncis,
polluit ore dapes. sociis tunc arma capessant
edico, et dira bellum cum gente gerendum.
haud secus ac iussi faciunt tectosque per herbam
disponunt ensis et scuta latentia condunt.
ergo ubi delapsae sonitum per curva dedere
litora, dat signum specula Misenus ab alta
aere cavo. invadunt socii et nova proelia temptant,
obscenas pelagi ferro foedare volucris.
sed neque vim plumis ullam nec vulnera tergo
accipiunt, celerique fuga sub sidera lapsae
semesam praedam et vestigia foeda relinquunt.
una in praecelsa consedit rupe Celaeno,
infelix vates, rumpitque hanc pectore vocem;
´bellum etiam pro caede boum stratisque iuvencis,
Laomedontiadae, bellumne inferre paratis
et patrio Harpyias insontis pellere regno?
accipite ergo animis atque haec mea figite dicta, 
quae Phoebo pater omnipotens, mihi Phoebus Apollo
praedixit, vobis Furiarum ego maxima pando.
Italiam cursu petitis ventisque vocatis:
ibitis Italiam portusque intrare licebit.
sed non ante datam cingetis moenibus urbem
quam vos dira fames nostraeque iniuria caedis
ambesas subigat malis absumere mensas.´

Huc ubi delati portus intravimus, ecce

laeta boum passim campis armenta videmus

caprigenumque pecus nullo custode per herbas.

inruimus ferro et divos ipsumque vocamus

in partem praedamque Iovem; tum litore curvo

exstruimusque toros dapibusque epulamur opimis.

at subitae horrifico lapsu de montibus adsunt 

Harpyiae et magnis quatiunt clangoribus alas,

diripiuntque dapes contactuque omnia foedant

immundo; tum vox taetrum dira inter odorem.

rursum in secessu longo sub rupe cavata

[arboribus clausam circum atque horrentibus umbris]

instruimus mensas arisque reponimus ignem;

rursum ex diverso caeli caecisque latebris

turba sonans praedam pedibus circumvolat uncis,

polluit ore dapes. sociis tunc arma capessant

edico, et dira bellum cum gente gerendum.

haud secus ac iussi faciunt tectosque per herbam

disponunt ensis et scuta latentia condunt.

ergo ubi delapsae sonitum per curva dedere

litora, dat signum specula Misenus ab alta

aere cavo. invadunt socii et nova proelia temptant,

obscenas pelagi ferro foedare volucris.

sed neque vim plumis ullam nec vulnera tergo

accipiunt, celerique fuga sub sidera lapsae

semesam praedam et vestigia foeda relinquunt.

una in praecelsa consedit rupe Celaeno,

infelix vates, rumpitque hanc pectore vocem;

´bellum etiam pro caede boum stratisque iuvencis,

Laomedontiadae, bellumne inferre paratis

et patrio Harpyias insontis pellere regno?

accipite ergo animis atque haec mea figite dicta, 

quae Phoebo pater omnipotens, mihi Phoebus Apollo

praedixit, vobis Furiarum ego maxima pando.

Italiam cursu petitis ventisque vocatis:

ibitis Italiam portusque intrare licebit.

sed non ante datam cingetis moenibus urbem

quam vos dira fames nostraeque iniuria caedis

ambesas subigat malis absumere mensas.´

Hawkwind - Master of the Universe


I am the center of this universe

The wind of time is blowing through me

And it’s all moving relative to me

It’s all a figment of my mind

In a world that I’ve designed

I’m charged with cosmic energy

Has the world gone mad or is it me?

I am the creator of this universe

And all that it was meant to be

So that we might learn to see

This foolishness that lives in us

And stupidity that we must suss

How to banish from our minds

If you call this living, I must be blind

mors morte destructa

mors morte destructa

Annorkoth - An Insignificant Life

 photography by Leonard Nimoy

 photography by Leonard Nimoy